Allerzielen, we gedenken onze overledenen.

Om 18.00 u al druppelden de eerste kerkgangers binnen. Een half uurtje later – er was duidelijk veel volk komen opdagen – vierden we samen eucharistie. Allerzielen is de dag waarop we de overledenen van onze parochie herdenken. Dat waren er dit jaar 35.

Deze eucharistieviering werd op een voortreffelijke manier muzikaal ondersteund door het H.-Hartkoor. Overigens een mooi moment voor hen om deze mis op te luisteren. Het zal u wel duidelijk zijn, beste lezer, dat ook zij 35 keren van de partij waren. Proficiat en heel veel dank.

Aan het begin van de viering werden alle 35 namen voorgelezen en telkens bracht een familielid een kaarsje naar voor. Zoals de voorganger, ere-pastoor Thijssen, het verwoordde: ‘Licht is een sterk symbool in onze Kerk. Het verwijst naar Jezus Christus die voor ons allen het licht is. Dit wordt gesymboliseerd door de paaskaars.’

Het is gebruikelijk wanneer er een parochiaan wordt begraven, dat er een kruisje met de naam van de overledene wordt opgehangen. Deze kruisjes werden op het einde van de viering door de familie in ontvangst genomen als herinnering aan hun dierbaren. Zij zijn nu ‘waar barmhartigheid en liefde is. Daar is God’, of zoals we na de voorbeden zongen: ‘Ubi caritas et amor, ubi caritas. Deus ibi est’.

Na de viering werden de aanwezigen uitgenodigd om een kop koffie te komen drinken. Al snel werden er nieuwtjes uitgewisseld of werd de familie ondersteund in hun rouwproces.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

De koster, onze gastheer in en rond de kerk.

Een koster (van het Latijn custos = bewaker), in Kerklatijn ook sacrista geheten, is een persoon die, al dan niet bezoldigd, belast is met de dagelijkse zorg voor het kerkgebouw en het klaarzetten van de verschillende voorwerpen voor de liturgische eredienst.

Victor

Victor

DSCN3585 (2)

Jos

Dat is de omschrijving die je onder meer bij Wikipedia vindt. Heel formeel. Maar d’r zit wel iemand achter. We kennen hen allemaal: Victor (H.-Hartkerk) & Jos (Kapel Hengelhoefstraat), onze kosters. En  … doet het maar eens zonder hen! Overigens schrijven we al in heel wat andere parochies ‘doet het maar eens zonder haar’.

 

Wanneer je als gelovige de kerk binnenkomt, op bijvoorbeeld een zondag, of voor een gebedswake of uitvaartdienst, blijf je niet meteen stilstaan bij wat er allemaal vóór die vieringen gebeurde. Geef toe, meermaals nemen we dat als vanzelfsprekend. Maar dat is het niet! Zo’n koster – spreken we hier ook over een roeping? – heeft dan al heel wat voorbereidend werk geleverd. In stilte. Zonder publiek.

In onze parochie vonden er alleen dit jaar al (tot oktober) zo’n 35 begrafenissen plaats. Dat betekent ook evenveel gebedswaken. Er wordt ook nog getrouwd in onze kerk en regelmatig zijn er doopvieringen. Telkens wordt er van onze koster verwacht alles voor te bereiden. Denk maar bijvoorbeeld aan de nodige Cd’s uittesten en op het juiste ogenblik opzetten tijdens de vieringen, kaarsen ontsteken, allerlei materialen klaarzetten, maar ook het opruimen nadien.

Elk weekend zijn zij ter plekke. Een hele rist taken staan op het programma: deuren openen, lichten ontsteken, de juiste misteksten klaarleggen, kaarsen aansteken, op het altaar horen de juiste kleuren te liggen, die kleuren vind je dan ook terug in het kazuifel van de priester. Is de kerk voldoende warm? Zijn er lampen die niet branden en moeten vervangen worden? Liggen de hosties klaar? De kelk, het water en de wijn? Tijdens weekdagen poetsen ze ook de kerk, ruimen kaarsen op, zorgen voor een nieuwe voorraad, tellen het geld van de omhalingen (ook al die kleine centjes), zij zijn er tijdens de weekdiensten en de stille aanbidding en onderhouden de onmiddellijke omgeving rond de kerk. Zo’n koster moet wel flexibel zijn, niet? Zijn taken zijn veelomvattend, dat kan je op z’n minst zeggen.

Beste lezer, af en toe moet je zo iemand in het zonnetje zetten. Zij werken achter de coulissen, maar geef toe, ’t zou ervoor niet zo mooi zijn zonder hen. Heel veel dank, Victor & Jos.

 

Herfstactiviteit Samana Winterslag.

We schrijven vrijdag, 20 oktober 2017. Omstreeks 14.00 u vertrekken een hele reeks auto’s aan de H.-Hartkerk in Winterslag, richting Wiemesmeer. In eerste instantie is de grot van Wiemesmeer het doel, maar de weergoden strooien roet in het eten. Dan naar de mooie gotische kerk van Wiemesmeer, ook bekend als de Sint-Jozefskerk, onder meer toegewijd aan Sint-Hubertus. De eucharistieviering, voorgegaan door onze proost Thijssen, staat in het teken van Maria.

Vervolgens rijden we naar de brasserie tegenover de grot van Wiemesmeer. Enkele zieken en bejaarden laten niet na een kort bezoek te brengen aan de grot en een kaars te branden. Er heerst een knusse en aangename sfeer in de brasserie. Iedereen vindt er een plaatsje aan de voorbehouden tafels en al vlug worden de laatste nieuwtjes uitgewisseld. ’t Is geweldig om te zien hoe er over tafels heen contacten worden gelegd. Hier draait het om, dat zie je meteen, elkaar ontmoeten. Is dit niet ‘samen sterk’-zijn, het thema dat in de naam Samana zit?

Al vlug is iedereen bediend met een kop verse koffie gevolgd door pannenkoeken die smaken. Na een tijdje wordt er hier en daar een jas aangedaan. Aan deze namiddag worden nog enkele afspraken gebreid, zo van: ‘Jij komt toch ook naar het kerstfeest? Geraak je er, of moeten we je komen uithalen?’ Goedgemutst vertrekken onze zieken en bejaarden.

Tijdens de rit huiswaarts, plopt er spontaan een gedachte op. ‘Toch geweldig dat je hiervoor 46 mensen mee krijgt.’ Dat geeft een goed gevoel. Op naar de volgende activiteit: onze kerstontmoeting op 16 december in het Park te Winterslag. Jij komt toch ook?

Dag van de chronische zieke mensen 2017.

Op zondag 8 oktober 2017 stonden onze zieken en hoogbejaarden centraal. En terecht. Samana Winterslag engageert zich al jaar en dag om chronische zieke mensen en zorgbehoevende personen een hart onder de riem te steken. Tijdens de eucharistieviering in onze H.-Hartparochie werden zij in het zonnetje gezet.

Het bestuur van Samana organiseerde ook een tentoonstelling in de kerk van prachtige werkjes gemaakt door onze leden. Je vond er onder meer naai- en borduurwerkjes, schilderijen en nog zoveel meer. De foto’s spreken boekdelen.

Zoals onze proost, ere-pastoor Thijssen, in zijn homilie terecht opmerkte, zijn onze zieken belangrijk. Zij hebben een grote levenswijsheid en veel levenservaring. Zij hebben ons wat te vertellen.

Na de viering werden alle aanwezigen uitgenodigd de expositie te bekijken, maar vooral om elkaar nadien, met een kop koffie of een glaasje fruitsap, te ontmoeten. Het werd alleszins heel gezellig. Vele mensen bleven nog lang napraten.

Tijdens de afwas – want ook die stond op het programma – en het opruimen keken alle kernleden terug op een meer dan geslaagde dag. En weet je wat zo fijn was? Heel wat zieken maakten al afspraken om naar de volgende activiteit te komen. Op vrijdag 20 oktober gaan we naar de grot van Wiemesmeer. We vertrekken met auto’s aan de kerk om 14.00 u. Er staat een eucharistieviering op het programma, gevolgd door een gezellig samenzijn in de plaatselijke brasserie. Kom jij ook?

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het Montfortkoor op uitstap naar Kontich en Antwerpen.

Met 40 enthousiaste deelnemers bezochten  wij  eerst de parochiekerk van Kontich, toegewijd aan de heilige Rita, waarna we de eucharistieviering opluisterden.  Het levensverhaal van deze heilige en de reden waarom er op haar een beroep wordt gedaan,  vertelde de proost ons tijdens de busrit.  De glimlach van  vele manspersonen  verdween, toen  de pastoor toelichtte dat ook een  beeltenis van de heilige Clemens, patroon van de hopeloze, in onze H.-Hartkerk  te vinden is.

Onze uitstekende uitvoering zorgde voor algemene tevredenheid, ook bij de plaatselijke parochianen,  die ons overigens meteen  uitnodigden voor een volgende gelegenheid.  Met de hartelijke ontvangst, lekkere koffie en koeken, waarvoor we het ontvangstcomité bedanken,  zullen we hun aanbod beslist  in overweging nemen.

Na een middagsoepje, reden we met de bus door het uitgestrekte havengebied van Antwerpen, vergezeld van een gids. Die liet ons kennis maken met de vele dokken, de getijden van de Schelde, de bedrijven, de werking van tunnels  en sassen en de vele wetenswaardigheden die deze regio rijk is.  Dit was dan eens Antwerpen vanuit een invalshoek die niet vaak in beeld komt. Het  is beslist een aanrader voor  iedereen.

Wij besloten deze uitstap In het ‘Wit Toreke’ te  Aarschot, met een gezellig diner, in een fijne sfeer en mijmerend over deze  mooie dag. Tijdens de terugreis deed de proost nog een aanbeveling om bij mogelijke persoonlijke problemen, ons gebed tot de heilige Rita te richten.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Jaarlijkse uitstap H.-Hartkoor.

Je hebt er maandenlang naar uitgekeken … en donderdag 21 september was het dan eindelijk weer zo ver. Onder een stralende herfstzon vertrokken een twintigtal koorleden en medewerkers bij de uitvaartdiensten, stipt om 13u00 aan ‘t Park met een zestal wagens en onder leiding van Nelly en Fina, het kanaal over, richting Eikelaarstraat 17 naar “Gielen nv Containerservice en Recycling”. Pastoor Hermans stond ditmaal als aandachtig toeschouwer aan de zijlijn.

Onder leiding van een knappe en competente jongedame kregen we daar uitgebreid uitleg over afvalverwerking en een langdurige wandeling langsheen indrukwekkende muren van gesorteerd afval, wat ons onmiddellijk aanzette om in de toekomst zuiniger en selectiever om te springen met ons huishoudelijk afval.

Wij waren daarna precies op tijd bij de brandweer aan C-mine te Winterslag. Het was geen vrijblijvende uiteenzetting door F.Van Looy, schoonzoon van Serafien, die zich speciaal voor ons ter beschikking stelde. Wij kregen warempel les in brandpreventie, eerste hulp bij ongevallen en zelfs het werken met een defibrillator bij eventueel hartfalen. Ook de lange wandeling doorheen de blitse en blank gepoetste kazerne vol imposante wagens, heeft een grote indruk op ons nagelaten.

De dag kon niet meer stuk, toen wij rond zes uur op het terras van restaurant Stiemerheide, in de laatste stralen van de ondergaande zon nipten aan onze champagne geserveerd met koude en warme hapjes. Na een dankwoord en een gebed van de pastoor, gingen we aan tafel voor een vorstelijk avondmaal. Voor één keer in het jaar mag dat wel eens, niet?

Met heel veel dank aan Nelly en Fina, die dit alles uitstippelden.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.